Van alles ….

Gesnaaid.
Gesnaaid.

 

Te weinig tijd over voor geschiedschrijving deze keer dus het wordt een traditionelere ‘Keek op de Week’. Nou ja, ‘Keek op twee weken’ dan.

We kregen een brief van het CJIB. Ze hadden een leuke foto van onze auto gemaakt op de Beeklaan in Noordwijk. En ja, we verzorgen ook gipstransporten. Regelmatig ga ik met Sandy naar Hoofddorp om een been in- of ont te gipsen. Willemijn heeft zich nu ook aangesloten. Wel gezellig, spreek je je kinderen nog eens. 

Onderweg naar het ziekenhuis voor het in het gips zetten van haar hand werd Willemijn benaderd voor een verkiezingsdebat op Radio 1. ’s Avonds sprak zij met onder andere met minister Arie Slob. Het had direct effect, ’s anderendaags was er een publicatie van het ministerie waarin diverse wijzigen werden aangekondigd. ‘Kan best snel hoor!

Vorige week zaterdag waren we met Amusanto in De Roskam. Het was alweer het vierde optreden van de herrezen band. Eigenlijk aflevering 3b omdat we dit optreden in tweeën hadden geknipt. Te veel aanmeldingen voor De Roskam, een luxe probleem.
Er is zich inmiddels een harde kern van gasten aan het vormen, mensen die gewoon elke keer komen.
De sfeer was prima en van onze familie was er een aardige delegatie.
Tine, Kees en Elise waren er ook een uurtje bij. Elise ging ‘helemaal los’, het twisten (red: dat is een dansvorm) zit blijkbaar in haar genen. Ik zag de vertwijfeling in de ogen van kleinzoon Kees, een soort van ‘dit kan toch niet waar zijn’. Ja, ik had ook vreemd opgekeken als mijn ouwe opa Kraai op het toneel had staan schreeuwen!
De jongste generatie Amusanto artiesten ontwikkelt zich in een hoog tempo. Er komen steeds meer instrumenten bij (zelf gemaakt) en de vaardigheid om daarmee muziek te maken groeit met de dag.
De lijst met nummers, vooral zestiger jaren, groeit gestaag.
Zo’n optreden gaat je trouwens niet in de kouwe kleren zitten. We waren met z’n allen een uurtje of twaalf in touw.

Komende woensdag gaan Linda en ik een nog langere zit tegemoet. We hebben ons ingeschreven als stembureaulid. Dat betekent dat we om 07:30 het stembureau moeten openen maar ook na het sluiten, 21:00 uur, moeten blijven voor het tellen. En dat kan zomaar mis zijn. Je mag pas naar huis als het klopt.
En er zitten al wat uurtjes in want we kregen een online opleiding met eindexamen. Er waren al stembureau leden die zich snel afmelden. “Ik wil wel tellen maar ik wil geen cursus volgen”, was een reactie. Da’s moeilijk want er zitten toch heel wat regeltjes vast aan het tellen. Bijvoorbeeld als het gaat om de geldigheid van stembiljetten. Stel, iemand zet netjes een rode stip bij een kandidaat en schrijft onderaan met hetzelfde rode potlood: “Zakkenvuller!”. Je zou toch zeggen dat zo’n biljet op de stapel ‘ongeldig’ zou moeten belanden. Nou, mooi niet, dat biljet is geldig. Uitgangspunt is namelijk dat er één vakje rood moet worden gemaakt en dat de identiteit van de stemmer aan de hand van het biljet niet achterhaald moet kunnen worden.
Ik zou het nu mooi kunnen testen door ‘Zakkenvullers, Kees Kraaijenoord’ onder het biljet te zetten. Maar dat is dan wel zonde van mijn stem. 

Het wordt een werkweek….

 

De kindrijke Willem Taatstraat.

Karremannen.
Karremannen.

Eén ding is zeker: er was geen gebrek aan kinderen in de Willem Taat straat. Als je goed kijkt zie je er al zes de foto hierboven. Drie op de kar, een wazig figuur op de stoep, een ‘klaintje’ bij melkboer Dirk de Boer voor de deur en nog een mysterieus figuur leunend tegen een auto. Met zo’n houding moet die wel filmster geworden zijn.

Maar in de hoofdrol natuurlijk mijn broer Arie als bestuurder van onze kar, ook wel zeepkist genoemd. Het lijkt net of hij zijn ambtsketting al om heeft. Dat is vreemd want hij is pas tientallen jaren later door zijn vrienden uitgeroepen tot ‘Burgemeester van de Hogeweg’.
Wij maakten die karren regelmatig. De kunst was een onderstel van een kinderwagen te pakken te krijgen. De rest was wel te doen: plank tussen de wielen, draaischijf voor de voorwielen fabriceren en weg gaat ie. Met een kist er op was het wel een luxe model, een ‘special edition’ zeg maar. Het kon nog gekker, er waren ook zeepkisten met een stuurwiel. Ik heb nooit een stuurwiel kunnen bemachtigen. Gelukkig maar want ik zou nog niet weten hoe ik de overbrenging voor elkaar zou moeten krijgen.

Kijkend naar mijzelf ben ik redelijk tevreden met het kapsel. Zuurendonk, onze kapper, was blijkbaar met vakantie of ik begon in die tijd al een beetje ‘dwarsig’ te worden als ik van mijn moeder naar de kapper moest. Over de kleren zullen we het maar niet hebben maar mens… wat heb ik een lange benen. Er moet toch iets mis zijn met die camera.

De foto is waarschijnlijk gemaakt door mijn moeder. Er werd maar mondjesmaat gefotografeerd in onze omgeving. Het viel immers in de categorie ‘vermijdbare uitgaven’. Het begon al met een lastige keus: een rolletje van 12 of van 24 opnamen. De laatste was per opname goedkoper maar je had wel een flinke rekening bij het afdrukken. Waren ze helemaal mislukt drukte de fotograaf ze niet af maar hij legde de lat – mede uit eigen belang – niet al te hoog. Was een foto geslaagd noemden de Katwijkers het een ‘heldere foto’.

In één van de huizen links woonde Kniertje. Zij was het prototype bejaarde van die tijd. Als je met een bal onder je arm de slop uit kwam was er direct een schrikbeweging achter het gordijntje. Een jongen met een bal werd, lang voordat het woord in zwang kwam, als terrorist gezien.
Het is maar goed dat er nog geen WhatsApp buurtbeveiliging was. Dan hadden al die ouwe peken elkaar continue op de hoogte gehouden en was er van onze voetbalcarrière nooit wat terecht gekomen.
En dat terwijl er toch dagen voorbij gingen zonder gesneuvelde ruiten!

We vermaakten ons ook met de ene lantaarnpaal die in het midden van de straat stond. Bovenin werd een touw vastgeknoopt en door rond de paal te lopen werd het touw steeds korter en kon je los van de grond rond de paal zwaaien, net als op de kermis. Uiteindelijk kwamen je vingers klem natuurlijk maar daar werd je behendig van.

Uiteraard werd er geknikkerd en gehoepeld. Dat knikkeren was en is een vreemd verschijnsel. Ineens begint er iemand en voor dat het weet is de hele buurt er mee aan de gang en zijn er dagkoersen voor bijzondere knikkers en hele grote exemplaren.

Kaarten deden we ook, variërend van kwartetten tot ‘duivels kaarten’. Dat laatste kon uiteraard niet door de beugel en kwam niet langs de sociale controle van de ouwe peken. Ze hadden wat met ons te stellen…

Wie niet spreekt wordt niet gehoord, wie niet schrijft wordt niet gelezen.