Linda en Sandy jarig in de Kempervennen.

Linda en Sandy jarig
Linda en Sandy jarig

Linda en Sandy verjaarden beiden het afgelopen weekend. Net als vorig jaar vertrokken we met de hele club naar een park. Met vier auto’s vervoerden we de 18 (!) familieleden.
Veel beleefd, dat zou je wel kunnen zeggen. Uiteraard werden de verjaardagen gevierd en barbecueden we er weer op los. Barbecuen is voor normale mensen een zomeractiviteit maar wij doen het gerust bij -10.
Nu ja, wij, gelukkig vonden we een vrijwilliger die op het terras het vlees wilde kantelen.

Aan diverse activiteiten in het kamp werd deelgenomen. Danny van Duijn en Sarah gingen op de skies (wel zo beneden !), de kleinen speelden in het bos en op de diverse apparaten in de speelhal, we hebben gesquashed en er is een mooie Bingo prijs gewonnen. Hoogtepunt was wel ‘het parcours’, je hoog boven de grond, aan een lijn, verplaatsen via een aantal hindernissen.
De ploeg begon er met veel enthousiasme aan. Dat enthousiasme nam wel enigszins af toen het allemaal niet zo gemakkelijk bleek. Kou en regen werkten niet mee en naast het schaterlachen vielen er ook tranen. Afbreken zat er niet in, ze konden hooguit wat voorrang krijgen.
Vanaf de grond werd het allemaal met zorg bekeken.

Oh ja, meer dan de helft werd ook nog ziek. Geen idee wat de oorzaak is geweest.

Het weekendje zal ons nog lang heugen.

Bekijk hieronder het filmpje (muziek hard aan graag). Excuses aan Johan, hij was buitenbeeld bezig met de opvang van zieken. Net als de fotograaf staat hij er niet op.

Klik hier voor het Kempervennen 2017 filmpje

Pech…

De C3 wordt op de sleepwagen gezet.
De C3 wordt op de sleepwagen gezet.

Nou ja, pech en een beetje dommigheid van mijn kant. Onderweg naar een Amusanto oefensessie gaf het dashbord van ons autootje een alarm. Een rood ‘accu’ symbooltje verscheen op het scherm. Ik dacht nog: niet uitzetten die auto want dan zou hij wel eens niet meer kunnen starten. Jammer genoeg viel hij toch uit en kreeg ik hem niet meer aan de gang. In mijn eentje heb ik het eendje de Rijnsburgse Hofstraat ingeduwd. Ondertussen flink mopperend op de chauffeurs in de file die niet op het idee kwamen om een duwtje te geven. Behalve dan één man die met een ‘laten ze je zo tobben?’ toch kwam helpen.
Uiteindelijk lukte het mij om de wagen in een parkeervak te krijgen.

Ik besloot eerst maar eens gitaar te gaan spelen. Prioriteiten stellen, daar gaat het om in het leven. Ik werd door de spontane transportservice van Amusanto opgehaald en na het spelen ook weer naar Katwijk gebracht. Elke nadeel heeft zijn voordeel: onderweg terug kreeg ik een uitgebreid college over de opgravingen bij het Corpus gebouw. Heel interessant en het wordt tijd dat er een lezing komt over dat onderwerp.

Thuis gekomen belde ik zoon Danny en met zijn auto vertrokken we naar Rijnsburg om te kijken wat er aan te doen was. We kregen het geval niet gestart en reden naar een kennis van Danny, een beroeps automonteur. We spraken met hem af de auto naar hem toe te slepen en haalden bij de Gamma een sleepkabel.
Ik maakte de sleepkabel vast aan het trekoog. Danny zei nog: Je hebt hem toch niet aan het plastic vastgemaakt?. Nee hoor, hij zit goed!
Nou, na een paar honderd meter maakte een behoorlijke knal wel duidelijk dat het toch anders zat. Ik had de haak aan de leiding van de airco vastgemaakt.
Leiding doormidden, voor frontje van de auto los en diverse onderdelen her en der verspreid over het wegdek.
Maar ja, toch maar weer geprobeerd het sleeptouw ergens aan vast te maken.
Na weer een paar honderd meter brak het touw, door een scherpe rand van de auto.
Auto aan de kant gezet en na diverse overwegingen huiswaarts gegaan en het wrak laten staan.

Voordeel bij nadeel: er zat nog een allrisk verzekering op. Je gaat dan toch twijfelen: eigen schuld, dan zullen ze wel niet uitkeren. Maar ja, schade is in veel gevallen eigen schuld.

’s Anderendaags heel wat telefoontjes gepleegd. Uiteindelijk werd de auto weggesleept. De jonge chauffeur was een geduldig man. Hij legde mij eerst uit dat er achter in de auto een speciaal sleepoog ligt die je in de bumper van de auto moet draaien. Nou moe, zou het toch handig zijn om af en toe de gebruiksaanwijzing van de auto eens te lezen?
Hij gebruikte overigens dat oog niet zelf. Het breekt af als je een auto zo schuin omhoog sleept als ik doe, zei hij.
Tijdens de werkzaamheden onderwierp hij mij ook nog aan een aantal strikvragen. Wie bel je als eerste als je auto op de snelweg uitvalt? Ik dacht dat dat de ANWB of de verzekeringsmaatschappij zou zijn. Mis dus, je belt eerst 112. Dan treedt een heel veiligheidssysteem in werking. Een sleepwagen wordt direct op pad gestuurd. De rode kruisen worden zo nodig aangezet (kan de sleepchauffeur zelf trouwens ook doen). Eerste prioriteit is veiligheid. Logisch als je er over nadenkt.
Volgende strikvraag: waar ga je staan? Achter de vangrail, zei ik. Goed, maar waar precies. Achter de auto. Ook goed, maar waarom doe je dat? Dan zie je de auto’s aankomen. Bijna goed: je doet het omdat, als er een auto op klapt, de brokstukken naar voren vliegen.
Pff, ik ga voortaan maar met de bus!

De stand van zaken: autosleepschade wordt hersteld, onderdelen zijn besteld. Maar daarmee rijdt hij natuurlijk nog niet. Hij moet daarna ook naar een gewone garage.

Ik laat de volgende keer weten of we nog rijden danwel ridder te voet zijn geworden.

Het is maar materiaal hoor …..

Weblog van Kees Kraaijenoord.